او در توس از توابع خراسان به دنیا آمد. پدرش از شیعیانی بود که جان خویش را در مخالفت با اُمَویان (آل‌امیه) از دست داد. جابر برای آموختن علم و دانش به سرزمین های مختلفی سفر کرد. او در مدینه ، مدت زیادی در محضر امام جعفرصادق (ع) تحصیل علم نمود و بعد ها همواره از ایشان به بزرگی و عظمت یاد می‌کرد. او پس از شهادت امام (ع) به کوفه رفت و در آنجا آزمایشگاه خود را تأسیس کرد.

      جابر ، کتاب های زیادی را تألیف کرده است و از کتاب های او چنین بر می‌آید که شیمی را یک علم تجربی می‌دانسته است. در مورد او گفته‌اند : « جابر کوشید علم شیمی را از بند افسانه های کهن آزاد کند و در این کار تا اندازه ای به هدف خود رسید » .

      بسیاری از تاریخ نگاران و دانشمندان اروپا او را پدر علم شیمی نامیده‌اند. در کتاب‌های او مطالب زیادی راجع به تهیه‌ی بسیاری از مواد شیمیایی و یک سلسله عملیات شیمیایی کاملاً علمی ، آمده است. ترجمه‌ی کتاب‌های او به زبان اروپایی باعث انتقال مقدمات علم شیمی به اروپا شد. می‌گویند یک شیمیدان فرانسوی آن‌چنان به گفته‌های جابر اعتماد داشت که خود زبان عربی آموخت و شروع به ترجمه‌ی کتاب های او به زبان فرانسوی کرد.

      نوشته‌های گوناگون او ، برخی به عربی و برخی نیز به لاتین ، به ما رسیده‌است. شهرت جابر آن‌قدر زیاد بود که چند صدسال پس‌از درگذشت او، آثاری را به نام او معرفی کردند که چندان مورد اطمینان نیستند.

      جابر ، جوهر شوره ( نیتریک اسید ) و تیزاب سلطانی ( نیتریک اسید و هیدروکلریک اسید به نسبت 1 به 3 ) ، جیوه کلرید ، ارسنیک اسید و سولفوریک اسید را به دست آورد.

شیمی زیبا / نشر سمپاد / صفحه ی 13و14

  نظر یادتون نره...