آسیای بادی یا آسباد ، آسیایی است که با نیروی باد می چرخد. نخستین بار مردم مشرق زمین نیروی باد را در گرداندن آسیا ( آسیاب ) به کار گرفتند. بعضی از نویسندگان ابداع آسیای بادی را به قبل از ظهور اسلام نسبت داده اند.

                                      Asiab badi pn

        صنعت آسباد سازی از ایران به سرزمین های دیگر رفته است. ظاهراً ابتدا بعضی از کشور های جهان اسلام ، مانند مصر و ترکیه ی عثمانی ، و بعد گروهی از کشور های اروپایی ، که با مسلمانان ارتباط داشتند ، فن و شیوه ی ساختن و به کار بردن آسباد را فراگرفتند.

        سیستان کهن ترین سرزمین آسباد در ایران است. خراسان هم به سبب بادخیز بودنش جایگاه آسیاهای بادی است. این آسبادها با مدل های امروزی تفاوت هایی دارند ؛ پره هایشان عمودی است ، با پارچه یا برگ خرما پوشانده می شوند و معمولاً بین 6 تا 12 پره دارند. گردش پروانه ، محور چرخ باد را می‌گرداند و حرکت آن به محور عمودی منتقل می شود و سنگ آسیا را با خود می گرداند.

        کاربرد آسباد ها خرد کردن دانه های خوراکی و یا کشیدن آب از چاه بوده است. استفاده از چنین آسباد هایی در بعضی از روستاهای شرقی ایران معمول است.  

 
فیزیک از اوّل / نشر سمپاد / صفحه‌ی 12